?

Log in

No account? Create an account

я таксама ў флэшмобе :)
кот
veragodna

Хачу падтрымаць нечаканую рэанімацыю беларускамоўнага жж. Эх, як гэтага не хапала! Я ўжо нават збіралася тэлеграм заводзіць, кажуць, сучасная альтэрнатыва нашаму ўтульненькаму. Ды і сябры некаторыя там атабарыліся. Бо фб — гэта адназначна ад цёмнага боку поўні, а прыемны лаканічны інстаграм тэксты не шануе, толькі карцінкі. 

Ды і прастору асабістую не шануе, бо кожны мой студэнт, якіх там процьма, лічыць прыстойным вырашаць свае (не-мае) праблемы праз кантакты з выкладчыкам у асобцы. І не даходзіць жа, што там я не працую, а адпачываю. 

Карацей, за год тэм скапілася шмат, выбірайце. Магу напісаць, калі цікава, безумоўна, пра

1) адметнасці працы беларускай медыцыны;

2) сучасныя студэнцкія норавы з яскравымі прыкладамі;

3) пра Львоў (Грузію, Брэсцкую вобласць, Францыю — пра падарожжы, карацей);

4) пра Плюшу;

5) пра што-небудзь яшчэ, я прыдумаю ці вы прыдумайце :).

PS Забыла ўжо, як кат ставіць — ганьба якая :). 



суайчыннікі
кот
veragodna

Вяртаючыся з канферэнцыі ў Беластоку на самым папулярным відзе транспарту — цягніку з сядзячымі месцамі Кракаў-Гродна, даўно аблюбаваным гандлярамі польскімі таварамі, — мы сустрэліся з патэнцыйнымі героямі колішняй кнігі Харэўскага. Шкадую, што не хапіла ў мяне нахабства сфатаграфаваць гэты заапарк, бо тыпаж настолькі яркі, што без аніякага грыму можа стаць героем серыяла (не перабольшваю, калегі могуць прысягнуць на праграме канферэнцыі). У нашай сям'і мы такіх асоб называем суайчыннікамі і надаем гэтаму слову функцыі абсцэннай лексікі :).

Уласна гісторыя. Заходзім у Беластоку ўчатырох у купэ, разлічанае на восем месцаў, і бачым, што ўсе багажныя месцы занятыя бауламі нашых суседзяў. Удакладняю: чатыры пасажыры занялі ўсе багажныя месцы, і нашы цяжэнныя торбы-валізкі з бясплатнымі кнігамі (можаце ўявіць, колькі кніг награбе філолаг, калі яму прапануюць іх бясплатна :) могуць змясціцца толькі ў адным выпадку: калі іх паставіць сабе на калені і памерці пад заваламі. Прычым на багажных месцах у дадатак стаяць пакеты, дамскія сумачкі, нейкія каробачкі і да т.п.

Ветліва просім пасунуць сумкі і вызваліць месца для нашых немаленькіх торбаў-чамаданаў, чакаючы на натуральную чалавечую рэакцыю.
І тут суайчыннікі аб'ядналіся і дружна паўсталі за свае правы: "Почему вы ведете себя так эгоістічно??!!" - крычалі яны. "Мы едем с Кракова, а вам тут всего два часа потерпеть!!" - абвінавачвалі яны нас за прэтэнзію на нашы ж багажныя месцы. Калі мы спрабавалі патлумачыць, што нашы квіткі не горшыя за іх і маюць права таксама на чатыры багажныя месцы, то атрымалі кантрольны стрэл: "Вы ушчемляете наші права!!" - пырскалі сліною суайчыннікі, і я, пардон, афігела ад сілы накалу - во дзе праавабаронцы! Іх бы энергію ды ў належнае рэчышча! Даўно б жылі як у Швейцарыі.

Чытаць болей...Collapse )


пра жаночую неабачлівасць і мужчынскую баязлівасць
кот
veragodna
Пайшла я ў чацвер у басейн - традыцыйная вясновая гонка за больш-менш прымальнымі формамі перад летнім адпачынкам.
Плыву, значыць, у тэмпе, нікога не чапаю, а насустрач нейкі мужчына даў нырца. Інтрыгуючы пачатак? :)

Праз некалькі секунд вынырвае нага гэтага мужыка ў трох сантыметрах ад майго твару і з усяе моцы б'е па вадзе. Я, рыхтык прафесійны баксёр, паспяваю ўхіліцца ад моцнага хуку ў падбароддзе, але адчуваю, што яго нага чапляе на маёй шыі ланцужок і ператварае яго ў маляўнічае, як пасля высветлілася, шмаццё, накшталт ніткі-дроту. І тут я разумею: КРЫЖЫК! Падораны мамай, асвечаны ў царкве, мой нацельны залаты крыжык, які я не здымаю ніколі, бо гэта не ўпрыгожванне - "золатабрыльянты" я, натуральна, у басейн не надзяваю. Хапаюся за шыю - няма крыжыка!

Нырун гэты прамармытаў нейкія выбачэнні і ледзьве не батэрфляем паплыў да выхаду. Я бягом да цёткі-наглядчыцы, тлумачу сітуацыю. Кажу, дапамажыце, маўляў, дастаць. Цётка - тыповая такая кабета з начосам і тварам, на якім чытаецца пакута ад сваёй нудотнай працы, - не надта пранікаецца маімі праблемамі. Яе больш цікавяць падрабязнасці нашага з ныруном інтымнага кантакту ў вадзе. Карацей, класіка: "спасеніе утопаюшчых - дело рук саміх утопаюшчых". Бярыце, кажа, акуляры і нырайце, лепш - у перазменку, калі нікога няма ў вадзе. Людзі часам знаходзілі сваё золата. Абылажанчынаякаявялізныбрыльянтзгубіла.... Адругаяназаказзавушніцурабіла.... Атрэцяя....

А басейн мала таго што глыбокі, дык яшчэ з мінеральнай вадой - у такім захочаш утапіцца, дык замучаешся, выштурхоўвае вада. І каб паспяхова ныраць, трэба быць не кволым філолагам, а нармалёвым такім качком, як мінімум. Мужык, карацей, трэба. Шукаю вачыма майго інтымнага партнёра па няшчасці, а яго няма! Збег хавацца ў мужчынскую раздзявальню. Прычым рэальна збег, бо пад час інцыдэнту я яшчэ свой кіламетр не праплыла (гэта каля 30 хвілін), а ён прыйшоў пазней за мяне. Сядзіць там і не выходзіць. Думаў, відаць, што я яго не дачакаюся. А я не магу сысці, бо мабільны ў басейн не бяру, а муж прыедзе за мной згодна з агавораным часам.

чытаць далей...Collapse )

са святам, сябры!
кот
veragodna

Хрыстос уваскрос, сябры! У гэтае светлае свята перамогі дабра, любові і справядлівасці жадаю вам Божай падтрымкі і анёла-ахоўніка!
Не магла сёння не прыйсці ў гэтае ўтульнае месца, жж для мяне па-ранейшаму застаецца самым цёплым успамінам пра лепшых людзей.


PS Хрыстос уваскрос, а ЖЖ такі памёр... :(

курыца не пціца, а родас не зусім і грэцыя
кот
veragodna
Калі ў пятым класе я зачытала да дзірак кнігу Куна, я проста марыла паехаць у Грэцыю, каб пабачыць на ўласныя вочы ўсе гэтыя антычныя руіны ды надыхацца паветрам, у кожнай малекуле якога ёсць тлустая кропля старажытнай гісторыі. З тае пары шмат малака было выпіта, і сёлета, нарэшце, я трапіла ў краіну сваёй дзіцячай мары. І ўбачанае на Родасе стала для мяне абсалютнай нечаканасцю.

Перад вамі Ліндас, магчыма, самае "грэчаскае" мястэчка на Родасе - каларытныя белыя дамкі і нават антычны акропаль на гары. Праўда, самі родасцы стараюцца лішні раз не ўзгадваць, што ўсе гэтыя калоны - хаця і прыгожы, але навабуд, прынада для наіўнага турыста, прычым зроблены ў поўнай адпаведнасці з традыцыяй, якой карысталіся рэстаўратары нашага Лідскага замка.



Хаця, калі шчыра, сёе-тое захавалася. Вось, да прыкладу, аўтэнтычныя руіны антычнага тэатра.



Не ведаю, навошта родасцам гэтыя сарамлівыя маніпуляцыі з антычнасцю, калі ім сапраўды ёсць чым ганарыцца. Так, на востраве велізарная (ці не большая, чым на самой Мальце) калекцыя артэфактаў, звязаная з рыцарамі Мальтыйскага ордэна, яны ж гаспітальеры, яны ж іаніты. Гаспітальеры трапілі на свой "востраў руж" пасля таго, як былі выгнаны з Палесціны, пажылі тут пару-тройку стагоддзяў і зноў былі выгнаны, у гэты раз на Мальту (не рыцары, а батаны нейкія, якіх ганяў увесь сярэднявечны свет :).

чытаць і глядзець далей...Collapse )

стыхія
кот
veragodna
Што ў вас тут робіцца, людцы, пакуль я  адпачываю?



Пабачыўшы кіламетры паваленага лесу, мы ўжо маральна падрыхтаваліся да сюрпрызаў з машынай, якую пакінулі на стаянцы аэрапорта. Суседзі па крэсле распавялі, што пад час буры маленькі самалёцік проста раскідала па пляцы. Не ведаю, ці праўда гэта, але настрою не дадало.



яшчэ два фотаCollapse )

дыя@блог пра любоў і каханне ў беларускай лірыцы
кот
veragodna
Што будзе, калі літаратуразнаўцу запрасіць на перадачу пра мову? Правільна, ён будзе гаварыць пра літаратуру :).

Разумею, што выдаткаваць 25 хвілін сёння для вас, сябры, - гэта раскоша, але раптам каму цікава, у "Дыя@блогу" я гавару пра любоў і каханне ў беларускай мове літаратуры з Аленай Трацэнка.



PS Дарэчы, пасля гэтай перадачы да мяне дайшло, што тэлежурналісты разумеюць пад тэрмінам "нерабочы бок". Дык вось, мяне здымалі з нерабочага боку. Какетнічаю, натуральна :).

інстаграм
кот
veragodna
Шаноўныя сябры, знаёмыя і проста чытачы майго блога!
З усёй адказнасцю ўрачыста заяўляю, што ад сённяшняга дня я завяла сабе інстаграм. Гэтае рашэнне выспявала доўга, і канчатковы крок быў інспіраваны дзвюма прычынамі:
1) у фэйсбуку я дагэтуль адчуваю сябе чужой;
2) пендалі ад Аксаны і Волі маюць чароўную моц (гэта папярэджанне іншым).

Гэта першы мой акаўнт пад сапраўдным імем, між іншым.
Каму цікава, далучайцеся: https://www.instagram.com/ala_bradzikhina/
А тое я тут адна, мне страшна і бязлюдна :).

PS І што, скажыце, у гэты самы інстаграм я з камп'ютара не змагу посціць фота??

пра жаночыя хітрыкі
кот
veragodna
Жаночая хітрасць, бязлітасная і разбуральная. Яна не выбірае ахвяраў, яна стыхійная і самадастатковая. Часам жаночая хітрасць мяжуе з подласцю, часам прыкідваецца слабасцю ці, яшчэ лепш, глупствам наіўнасцю. І я зараз зусім не пра мілыя какетлівыя хітрыкі ў адрас мужчын. Я пра тую хітрасць, якой "все возрасты покорны" і якая часам вырываецца з жаночага нутра насуперак волі яе носьбіта.

Уласна, дзве кароткія гісторыі.

Гісторыя першая. Пра маладосць.
Выбіраю сабе ў "Гіпа" панчошкі (пардон за такія інтымныя дэталі, але гэта важна). Знаходжу неабходны колер, памер, якасць і кідаю ў кошык. Прыношу дадому, раскрываю ўпакоўку... Іціць-калаціць, што называецца. Замест дарагіх панчохаў ва ўпакоўку ад іх увапхнуты танныя калготы, кшталту "Контэ" ў горшым сэнсе гэтага слова.

І хто, скажыце, гэта зрабіў? Хто падмяніў дарагія панчохі на танныя калготы?
Пяцідзесяцігадовая кабета, якая вырашыла зрабіць сваёй нявестцы падарунак?
Юнак, які збіраўся прэзентаваць каханай прыгожыя панчошкі ва ўпакоўцы ад танных калготаў?
Рабочы дзядзя Вася, якому раптоўна захацелася эстэтыкі ў стасунках з жонкай?

Не, гэтую падмену зрабіла маладая асоба, якой проста не хапала грошай на жаданыя панчохі. І няважна, што нехта іншы (а ёй магла аказацца такая ж бедная студэнтка, якая патраціла паўстыпендыі на жаданую ў гэтым узросце дробязь) мог набыць гэты пакет і прарыдаць над ім паўвечара. Нават падумалася, добра, што гэтай ахвярай аказалася я.

Гісторыя другая. Пра старасць.
гісторыя №2Collapse )

вандроўка па гомельшчыне. мазыр і тураў
кот
veragodna
Мазыр сустрэў нас неверагоднай спякотай - градусаў 35, як мінімум, што ў спалучэнні з дзікімі абрыкосамі, якімі была  шчодра засыпана ўся новаспечаная брукаванка, стварала поўную ілюзію таго, што Беларусь, падтаўшы, як марожанае, спаўзла па мапе далёка на поўдзень.



Пачалі мы агляд з Даліны Анёлаў, дзе знаходзіцца барочны касцёл Святога Міхаіла Арханёла пры манастыры цыстэрцыянак (1743 - 45) - так званых белых манашак - і дзе адзін мясцовы анёл загадзя чакаў нашу няўрымслівую групу.  І пакуль vital_rudak хаваўся ад нашэсця турыстаў-авантурыстаў на працы, яго жонка Наталька kiedy аддувалася за дваіх і пагадзілася быць нашым персанальным гідам.




Чытаць болей...Collapse )

вандроўка па гомельшчыне і магілёўшчыне. дзень першы
кот
veragodna
Існуе такі распаўсюджаны стэрэатып, што на ўсходзе нашай краіны няма амаль нічога цікавага. Таму рэдкі сталічны падарожнік-краязнаўца даязджае на нашых краёў. У наступнай серыі допісаў я паспрабую хоць у нейкай ступені зменшыць ваш скепсіс, сябры.

Ёсць на Гомельшчыне, у вёсцы Барысаўшчына, рэшткі каларытнай сядзібы пана Ястржэмбскага сяр. 19 стагоддзя, пазнавальнай па вось гэтай 18-ціметровай воданапорнай вежы.



Да сядзібы вядзе шыкоўная нават у стане сваёй недагледжанасці векавая ліпавая алея, хаця гэта ледзьве не ўсё, што засталося ад парка, тэрыторыя якога ў 18 га калісьці была засаджана экзатычнымі дрэвамі. Кажуць, што расліны вымерзлі ў час Вялікай айчыннай, але паспелі насеяцца самасевам, і таму флора тут адмысловая.

чытаць і глядзець далей...Collapse )

асаблівасці нацыянальнага чытання
кот
veragodna
Помніце, калісьці мы былі самай "чытаюшчай" нацыяй у свеце і страшэнна ганарыліся гэтым? Сёння нават някепскія студэнты-філолагі абураюцца, калі мы ад іх патрабуем прачытаць тэксты ў поўным аб'ёме і па зборы твораў. Калегі не дадуць схлусіць. Але давайце паглядзім, што сёння чытае сярэднестатыстычны еўрапейскі чытач.

Пачну з лірычнага адступлення. Мы заўсёды прынцыпова выбіраем для летняга адпачынку гатэлі з міжнародным складам - і англійскую падцягнуць можна, і ўзровень сервісу звычайна лепей, ды і з людзьмі цікава пакамунікаваць. І ў кожным прыстойным гатэлі ёсць свая стыхійная бібліятэка, што фарміруецца з кніг на самых розных мовах, пакінутых гасцямі.



Давайце разгледзім змесціва паліц бліжэй.

4 фота і тэкстCollapse )

зяць - ні даць, ні ўзяць
кот
veragodna
Помніце, не так даўно мы тут з замілаваннем абмяркоўвалі кранальную гісторыю пра Плюшынага кавалера, які прыйшоў на спатканне да дзеўкі, а сустрэў у нашым доме сваю гаспадыню?

З тае пары шмат малака было выпіта, і нашы адносіны з зяцьком прайшлі некалькі стадый. Спачатку я нават радавалася, што Плюша пасябравала хоць з нейкім прадстаўніком свайго віду, ды тым больш такім брутальным мужчынам, бо дагэтуль яе сустрэчы з суродзічамі заканчваліся бойкамі. Гаўрыла - так завуць нашага зяця -  даволі хутка асвоіўся ў доме, падымаўся на другі паверх, гучным крыкам паведамляючы мне пра свой прыход. Да Плюшынага паўміска ён не саромеўся падыходзіць нават у прысутнасці мужа. Нарэшце мы перасталі выкідваць корм, бо тыя сухрабкі, якія заставаліся ад Плюшынай вячэры, раніцай былі згрызены, а сподак акуратна вылізаны Гаўрылам. Гаўрыла лашчыўся і качаўся па падлозе, і нават у адсутнасць Плюшы патрабаваў маёй увагі і камунікацыі.

Але з цягам часу мяне пачала напружваць адна праблема - вось яна, на фота. Спадзяюся, нікому не трэба тлумачыць, што тут адбываецца.



Цяпер у маім доме рэгулярна смуродзіць так, што нават рыбкі ў акварыуме закрываюць плаўнікамі вочы. Па-мойму, вадкасць, якой Гаўрыла меціць тэрыторыю, яго арганізм вырабляе літрамі. Парайце, сябры, што рабіць. Упершыню сутыкаюся з такой праблемай.

тэкст і тры фотаCollapse )

са святам, сябры!
дама з кацячкай
veragodna
Вось толькі што праводзіла апошніх гасцей і не магу парушыць традыцыю штогадовага прызнання ў любові да вас, сябры, у самае добрае свята года. З Вялікаднем!

Досвед паказвае, што нават філолаг можа пасябраваць з тэхнічнымі вынаходніцтвамі на Вялікдзень. І гэта сапраўдны цуд, скажу я вам. Вы ж ведаеце, што я і тэхніка жывем у розных вымярэннях. Мяне нават тэлевізар не слухаецца, калі мужа няма дома. А як вам мае велікодныя яйкі, а? Я проста Эдысан нейкі, ганаруся сабой :).



Днём яйкі выглядаюць не так эфектна, але ўсё адно някепска.

яшчэ пяць фотаCollapse )

вандроўка па міншчыне. заканчэнне
дама з кацячкай
veragodna
Сумленне - страшная рэч, якая прымушае цябе скончыць распачатую серыю допісаў нават праз паўтара года.
І як бы мне ні хацелася распавесці пра вандроўку па Гомельшчыне-Магілёўшчыне, за адсутнасць справаздачы пра якую Наталька з Віталём павінны былі даўно і справядліва закідаць мяне тапкамі, незавершаныя гештальты ўздзейнічаюць на псіхіку магічным чынам.

Значыць, так. Ішоў трэці дзень нашага бязлітаснага падарожжа.
Пра першыя два можна прачытаць тут, тут і тут (увогуле, не разумею, навошта людзі робяць такія спасылкі - усё адно па іх ніхто не пераходзіць; мабыць, хіба для парадку?).

Праязджаючы Вілію, я не пазнала Кешу ў грыме (с). Калісьці ў Каўнасе, да прыкладу, я чамусьці нават не задумалася, што наша родная рака на літоўскай мытні змяніла не толькі імя, але і пол, ператварыўшыся ў суворага балтыйскага хлопца Нерыса. Пераехаўшы раку, мы апынуліся на радзіме славутага мастака Н. Сілівановіча і не менш легендарных фотапаратаў "Зеніт" - у Вілейцы.

Вілейскі Крыжаўзвіжанскі касцёл недарэмна лічыцца адным з самых прыгожых неагатычных храмаў нашай краіны. Усё ў ім адмысловае: і колер,  і асіметрыя архітэктуры.



Царква св. Марыі Егіпецкай, пабудаваная ў 1865 годзе ў гонар, як кажуць, задушэння паўстання, уразіла менш. Хіба толькі дзіўным імем да гадзіннікам на вежы, час на якім замёр на роўнай лічбе.

чытаць і глядзець далей...Collapse )

кароткі майстар-клас
дама з кацячкай
veragodna
Звычайна я такія допісы пішу пасля святаў, а ў выніку чытаю ў каментарах справядлівыя папрокі ад сяброў, навошта я дзялюся сваімі сакрэтамі стварэння эксклюзіўных упрыгожванняў так позна, бо немагчыма скарыстацца набыткамі.

Выпраўляюся.
Вось мая новая знаходка, як упрыгожыць яйкі на Вялікдзень. Тут я выкарыстала cвой партрэт, хаця збіраюся зрабіць "імянныя" віншаванні - з партрэтамі тых, каму будуць гэтыя яйкі прызначаны ў падарунак.



Можна гэтым жа спосабам упрыгожыць будзённы бутэрброд, які падаць на сняданак свайму мужу. Праўда, з першага разу ў мяне атрымалася не вельмі, але ёсць час патрэніравацца.



Прычым тэхніка настолькі простая ў выкананні, што з ёй справіцца нават гаспадыня, якая здолела асвоіць у сваім жыцці хіба яечню ды магазінныя пяльмені.
Хочаце даведацца рэцэпт, вэлкам пад кат.

рэцэптCollapse )

уся праўда пра жывёл
дама з кацячкай
veragodna
Калісьці Курт Вонегут у невялікім апавяданні "Калматы сабака Тома Эдысана" прадставіў чароўную ідэю пра сусветную змову сабак супраць людзей, якіх жывёлы, валодаючы звышвысокім у параўнанні з чалавекам інтэлектам і не менш высокімі навыкамі канспірацыі, прымусілі абслугоўваць свае надзённыя патрэбы - выгульваць, карміць, вычэсваць (апавяданне тут, каму цікава). Для таго каб увесці чалавека ў зман, жывёлам трэба толькі блазнавата качацца па зямлі, выкусваць блых ды рабіць дурнавата-дэбільнаваты (на сучасным слэнгу "мімімішны") выраз твару. Вось прыкладна такі, які ўзорна дэманструе Плюша на наступным фота.



І як тут не паверыць у гэтую фантастыку, калі адзін прадстаўнік жывёльнага свету, жывучы ў тваім доме, неасцярожна дапускае праколы, дэманструючы не ўласцівыя катам, па меркаванні людзей, складаныя мысленчыя аперацыі.

Не, Плюшы часам удаецца пераканаць сваіх гаспадароў у наяўнасці не вельмі высокага розуму. Адно смактанне маіх вушэй, якое доўжыцца і па сённяшні дзень, чаго вартае. Думаю, праз год-два, калі і надалей Плюша не кіне сваю дурную звычку, я змагу падаць заяўку ў кнігу рэкордаў Гінэса як чалавек з самымі мазолістымі вушамі ў свеце.

Але нават навучыўшыся даваць лапу, Шцірліц не быў так блізка да правалу, як у той момант, калі скеміў, як набіраць ваду ў ванну.



чытаць і глядзець далей, 9 фотаCollapse )

43 - баба ягадка апяць :)
дама з кацячкай
veragodna
Калі ўлічыць, што агурок - гэта ягада, то загаловак блізкі да ісціны. У свой 43-ці Дзень народзінаў хаця і п'ю пігулкі, стараюся трымацца агурком.

І лепшы падарунак ад фрэндоў на такое свята - флэшмоб :). Гэтак я ўжо трэці год выкручваюся, не ведаючы, чым у Дзень народзінаў запоўніць свой блог. Фота вывесіць - само сабой, абавязкова, фота "ягадкі" прыклала (гл. ніжэй).

Сутнасць флэшмоба - выбраць адно з двух прапанаваных сябрам паняццяў і патлумачыць свой выбар. Як кажуць, давайце знаёміцца бліжэй.
Пытанні ад Волі volka_z_bolkava.

1 Загадваць ці адгадваць?
Адгадваць. Люблю ўдзельнічаць ва ўсялякіх гульнях ды квэстах на логіку. Муж мяне, дарэчы, жартам называе Эркюль. Але ў жыцці часцей адбываецца наадварот – прыдумкі-загадкі даводзіцца сачыняць мне. І не толькі на рабоце – так склалася, што аўтарам сцэнарыяў усіх сямейных гульняў з’яўляюся я. І толькі ў апошнія гады падгадавалася маладое пакаленне, што дало мне магчымасць урачыста і з задавальненнем ускласці гэты абавязак на іх плечы.

2 Польшча ці Чэхія?
Выбрала б Аўстрыю, ды правілы не дазваляюць :). Няхай будзе Чэхія. У Польшчы была тры разы, у Чэхіі – двойчы. Чэхія спадабалася, калі б не адно “але”. Людзі. Асабліва жанчыны. Ні ў адной з наведаных мной краін я на працягу кароткага прамежку часу не сутыкалася з такой колькасцю непрыемных і грубых людзей.

3 Маска ці адкрытасць?
Адкрытасць. Гэта і несумненны плюс майго характару, і мая бяда адначасова. Мне цяжка даецца хлусня нават у высакародных мэтах. Я не ўмею хваліць людзей, пра якіх думаю кепскае. Калі мне нешта не падабаецца (у словах, рэчах, паводзінах - не важна), але гэта не нясе пагрозы прыдуманаму мной "крыштальнаму свету", я лепей прамаўчу. То бок нейтральную маску гадам к 30-ці мне ўсё ж удалося навучыцца насіць.

4 Клетка ці палоска?
Гарошак :).
Тут тупа статыстыка: калі ўспомніць маё любімае адзенне на працягу апошніх гадоў дзесяці, то палоска знойдзецца, клетка - не. Значыць, палоска.


5 Вусатыя ці барадатыя?
Воля канчаткова вырашыла мяне даканаць :). Ужо трэцяе пытанне, дзе для мяне няма выбару. Бо негігіенічна і калюча ў абодвух выпадках:).
Добра, адказваю. Калі гэта не мой мужчына, а, скажам, Джордж Клуні, то няхай будзе барада. Але безбароды Джордж Клуні нашмат клунісцей усё адно.

Мае вусата-барадатыя (ледзьве не напісала паласатыя) сябры-мужчыны! Я ведаю, вас многа. Не крыўдуйце, калі ласка! Перачытайце пункт тры гэтага допісу. Гэта Воля мяне падставіла :).


яшчэ пяць пунктаў + фота Collapse )
Цэтлікі: ,

топ-10 самых прыгожых беларускіх пісьменніц
дама з кацячкай
veragodna
Я нічога не маю супраць жаночага свята, бо калі капнуць глыбей, мала знойдзецца святаў з бездакорным паходжаннем. Для мяне гэта найперш свята вясны і хараства. А таму напярэдадні яго прадстаўляю вам мой суб'ектыўны топ-10 самых прыгожых беларускіх пісьменніц (парадак адвольны). Помню, пад падобным допісам пра мужчын мае сябры (не будзем паказваць пальцам, хто :) засумняваліся, што ў нас шмат пекных ды зграбных жанчын з пяром у руцэ. І хаця ў цэлым жанчын у класічнай айчыннай літаратуры па сучасных мерках не так і багата, кожная другая з іх  - прыгажуня. Вось вам доказ.

Апытанкі не будзе, бо яны ўсе, на мой погляд, прыўкрасныя. Каго забыла, дадавайце ў каментарах.
Сённяшніх маладых і прыгожых у рэйтынг не ўключала, бо тут дакладна дзясяткам не абышлося б :).

1 Раіса Баравікова (1947)
Недарэмна калісьці Раіса Андрэеўна атрымала тытул секс-сімвала беларускай літаратуры. А вось яе фота ў маладосці - недапрацовачка! - у сеціве няма. Хіба толькі гэта, і тое не самае лепшае.


2 Вера Вярба (1942 - 2012)
Акрамя яркай знешнасці, вылучалася і манерай паводзін, якая нязменна прыцягвала ўвагу мужчын. М. Аўрамчык успамінае: "Вельмі дзёрзка трымалася, вельмі своеасабліва. Я нікога не магу параўнаць зь ёй, нікога з тых паэтаў, якія амаль за сорак год маёй кансультацыі паэзіі прыходзілі да мяне".
Вера Вярба (фота НН)

яшчэ восемCollapse )

"хтосьці дзень зарэзаў, бы ягнёнка...", або рубрыка "нечаканы класік"
зіма2
veragodna
Я вось і я. Не чакалі? :)
Месяц працавала над артыкулам пра нашага класіка і адкрыла яго зусім з іншага боку.

Вось, як лічыце, у любоўнай лірыцы якога паэта мёртвых жанчын ці не больш, чым жывых?

Хто мог пісаць пра секс на пляжы *закрэслена* эратычную "соладзь стогнаў" пад "песні пальмаў" на чарнаморскім узбярэжжы?
Прычым на другі дзень знаёмства *закрэслена*.

Хто ў каханні здолеў адкрыць 51-е адценне шэрага?
О ногі твае я слязамі абмыю
І споведзь душы сваёй шчыра адкрыю,
Карай не карай сваёй мілай рукой,
Душы не душы сваёй доўгай касой…

Хай камень твой раніць мне самыя грудзі,
Мне мука рукі тваей соладка будзе…
Памру не памру, скажу тайну сваю:
Любіш не любіш – я бясконца люблю.

У каго аднолькава пераканаўчымі атрымліваліся і вытанчана-эстэцкія (нават звышэстэцкія!), і вусцішныя, пачварна-магільныя пейзажы?
Крыжы-крыжы, трупы-трупы, горы трупаў, смяртэльна белы туман, бледны месяц, халодны пясок магілы, зноў крыжы...  І ўсё гэта пад уздыхі, усхліпы, стогны, хрыпы, шэпты. Уражвае малюначак?
Ці вось, да прыкладу, мірны заход сонца над морам:
Хтосьці дзень зарэзаў, бы ягнёнка, –
Шмат крыві ў мора пралілося...

Ну, хто ж гэта? Скажіте, как его зовут? :)

БЯ!
Та-та-та-та

чытаць далей...Collapse )